Ο κακός καθηγητής

Από Ελένη-Ρεβέκκα Στάιου 11 Φεβρουαρίου 2019

Τρεις φορές τον χρόνο σίγουρα, και ίσως και κάποιες φορές στο ενδιάμεσο, αντιλαμβάνομαι ότι γίνομαι αντιπαθής, ίσως ακόμα και μισητή.

Γιατί; Γιατί είναι η ώρα που διορθώνω εξεταστικές και αυτή, πιστέψτε με, είναι μια πολύ δύσκολη διαδικασία. Δεν μπαίνω στο τρυπάκι να σχολιάσω αν αυτά που διαβάζω είναι σωστά ή λάθος, είναι καλογραμμένα ή κακογραμμένα, είναι εντός ή εκτός θέματος. Αυτά υπάρχουν σε όλες τις εξεταστικές και δεν είναι μόνο ένας παράγοντας που επηρεάζει την απόδοση ενός φοιτητή.

Υπάρχουν φυσικά πάντα τα άκρα, που δεν έχεις κανένα πρόβλημα να βαθμολογήσεις με κλειστά μάτια: Τα πολύ κακά ή τα άριστα γραπτά είναι πάντα τα πιο εύκολα. Αλλά είναι και λίγα τις περισσότερες φορές. Η πλειοψηφία είναι στη μέση και εκεί πρέπει να είσαι προσεκτικός, να είσαι δίκαιος, να λάβεις υπόψη τυχόν ιδιαιτερότητες αλλά όχι σε υπερβολικό βαθμό και αδικήσεις άλλους. Η διαδικασία της βαθμολογίας αλλά και γενικότερα της αξιολόγησης και της αντιμετώπισης των φοιτητών είναι κάτι πολύ περίπλοκο και με λεπτές γραμμές. Εύκολα ξεφεύγεις και ακόμα πιο εύκολα παρεξηγείσαι. Και πολύ δύσκολα το κατανοείς αν δεν το έχεις κάνει.

Αρχικά είναι ο κακός γονιός, μετά ο κακός δάσκαλος, μετά είναι ο κακός καθηγητής στο σχολείο, μετά ο κακός καθηγητής στο πανεπιστήμιο και μετά ο κακός εργοδότης στη δουλειά μας. Πάντα θα υπάρχει κάποιος που θα μας αδικεί στα μάτια μας, που δεν θα μας αφήνει να κάνουμε αυτό που θέλουμε, να ανοίξουμε τα φτερά μας, να είμαστε ο εαυτός μας. Πάντα κοινώς θα υπάρχει κάποιος που θα κατηγορούμε όταν κάτι δεν μας αρέσει ή όταν κάτι δεν μας πετυχαίνει και δεν θέλουμε να πάρουμε εμείς το φταίξιμο.

Κάποια στιγμή τα φέρνει έτσι η μοίρα που μπαίνουμε σε κάποιον από αυτούς τους ρόλους και ξαφνικά η κουρτίνα σηκώνεται και έρχεται η φώτιση ότι τόσο καιρό μαλακίες λέγαμε και τσάμπα κατηγορούσαμε τους άλλους. Χειρότερα; Κάνουμε αυτά που κοροϊδεύαμε.

Γενικά είναι στη φύση μας να αντιδρούμε, να θεωρούμε ότι όποιος έχει κάποιον «έλεγχο» σε εμάς (ίσως η λέξη έλεγχος δεν είναι η σωστή αλλά δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι άλλο τώρα…) είναι αυτόματα εναντίον μας. Λογικό, περνάμε και φάσεις επανάστασης. Αυτό όμως αυτόματα μας κλείνει μάτια και αυτιά στις εμπειρίες και στις γνώσεις που έχουν να μας μεταφέρουν οι άνθρωποι αυτοί. Γιατί για να είναι έστω και αυτό το βηματάκι πιο μπροστά/πάνω από εμάς, κάτι παραπάνω ξέρουν και έχουν κάνει, και είναι σε αυτήν τη θέση για να μας βοηθήσουν και να μας καθοδηγήσουν.

Μην βαράτε λοιπόν καθηγητές και άλλους κακόμοιρους, κάτι ξέρουν κι αυτοί για να σας λένε αυτά που σας λένε. Και αν το ψάξετε μέσα σας, θα δείτε ότι σας έχουν…προειδοποιήσει! Δεν τα λένε από το μυαλό τους, έχουν δει τα σημάδια και σας έχουν χτυπήσει το κουδουνάκι!

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΧΕΤΙΚΑ