Πανελλήνιες: «Ας πας αλλού…»

Από Ελένη-Ρεβέκκα Στάιου 29 Αυγούστου 2016

Studying-Techniques

Τέτοια εποχή, γράφω παραδοσιακά κάτι για τις πανελλαδικές, για τα πανεπιστήμια, για τους επιτυχόντες, κάτι τέλος πάντων. Το περσινό μου κείμενο ήταν…αισιόδοξο μπορώ να πω, ξεπέρασα τον εαυτό μου..

Φέτος, λέω να γράψω κάτι απλά σχετικό με τις πανελλαδικές. Σημειώνω εδώ ότι το σημερινό άρθρο περιλαμβάνει βρίσιμο. Όσοι παρεξηγούνται, ας μην το διαβάσουν.

Κάθε χρονιά λοιπόν που βγαίνουν τα αποτελέσματα, δύο είναι οι μεγαλύτερες μ@λ@κίες που ακούγονται από τους μαθητές που μπαίνουν (ή δεν μπαίνουν) στο πανεπιστήμιο.

Η μία είναι ότι πέρασαν με λίγο διάβασμα, αλλά ήταν ποιοτικό, εντάξει. Απλά έλεος όμως ρε παιδιά με αυτό το θέμα. Και μόνο τις ασκήσεις για τα φροντιστήρια να κάτσετε να λύσετε θέλετε 3 ώρες καθημερινά στην καλύτερη. Εκτός πλέον αν το IQ μας σαν χώρα έχει ανέβει τόοοσο πολύ που το διάβασμα είναι…ταπεινό και εύκολο. (απάντηση: όχι, δεν έχει ανέβει, το βλέπουμε και από τις άλλες επιλογές μας).

Η δεύτερη-και αυτή που θα μας απασχολήσει σήμερα-είναι αυτό το εκνευριστικό «ναι, πέτυχα στις πανελλαδικές αλλά θα φύγω στο εξωτερικό να σπουδάσω γιατί η Ελλάδα είναι ένα μπ@@δέλο» (Το σημείο-κλειδί είναι ο χαρακτηρισμός της χώρας). Όταν το ακούω αυτό ρε παιδιά, ειλικρινά, θέλω να μπω στην τηλεόραση και να τους πιάσω από τα μαλλιά.

Γενικά είμαι της άποψης ότι δεν πρέπει να την παρατάμε την Ελλάδα μας, εκτός πλέον και αν δεν υπάρχει άλλη λύση.

Ο κάθε άνθρωπος έχει τα δικά του όρια και ανάγκες και γνωρίζει πότε τα φτάνει (σας προλαβαίνω, ένα 17χρονο δεν έχει φτάσει τα όριά του) και πρέπει να φύγει να δοκιμάσει την τύχη του αλλού. Οι λόγοι για μένα είναι ότι αφενός έξω είναι τα ίδια σκατά και έχεις επιπρόσθετες δυσκολίες και έξοδα, αφετέρου δεν έχεις δοκιμάσει ακόμα το εδώ για να το κρίνεις. Κρίνεις βάσει αυτών που βλέπεις σαν εξωτερικός παρατηρητής ή αυτών που σου λένε οι γονείς (που αν τους ακούγαμε όλοι δικηγόροι και γιατροί θα ήμασταν-μαζί και εγώ) και οι πονεμένοι που κάνουν να πάρουν πτυχίο 10 χρόνια και πάντα φταίει ο καθηγητής και το σύστημα.

(Δεν γενικεύω, το «απόλυτο» είναι για χάρη του κειμένου.)

Πέρα από τους λόγους που αναφέρω παραπάνω, το να δώσει κάποιος Πανελλαδικές, να περάσει και να μην πάει στερεί αυτόματα ένα άλλο παιδί από τη θέση που επιθυμούσε. Την τελευταία φορά που κοίταξα δεν υπήρχαν επιλαχόντες, δεν ξέρω αν έχει αλλάξει κάτι τώρα. Γιατί, αν θέλουν να φύγουν πάνε σε ελληνικό σχολείο και δίνουν πανελλαδικές; Γιατί γκρινιάζουν για το σύστημα εκ τους ασφαλούς αφού ξέρουν ότι δεν θα το υποστούν; Γιατί, ξέρετε, κυρίως παίζει ρόλο ο τρόπος που το επικοινωνεί κάποιος. Γιατί όταν βγαίνεις και ακούγεσαι σαν να συμμετέχεις σε ιερό πόλεμο με τα βέλη που εκτοξεύεις και μετά ανακοινώνεις ότι μας έχεις γραμμένους και φεύγεις, τότε θες να τα ακούσεις. Μπορείς να κάνεις ό,τι επιθυμείς. Αλλά αφού το δημοσιοποιείς και εμείς μπορούμε να λέμε ό,τι θέλουμε.

Δεν είναι φαινόμενο μόνο των μαθητών αυτό. Σήμερα μόλις διάβασα για μία καλλιτέχνη που μας βλέπει αφ’ υψηλού από την Αγγλία και θεωρεί ότι η Ελλάδα είναι για τα μπάζα (ακριβώς τα λόγια της). Φυσικά, αυτό το θεωρεί αφού πήρε το πτυχίο της από το ελληνικό πανεπιστήμιο και βάσει αυτού την πήραν να κάνει master έξω.

Κοινώς παιδιά, δεν εκνευρίζομαι με τις επιλογές σας, πώς θα μπορούσα άλλωστε, ο καθένας κάνει ότι θεωρεί καλύτερο. Εκνευρίζομαι όμως, στενοχωριέμαι και πεισμώνω για τον τρόπο που το λέτε και το φωνάζετε ενώ έχετε πάρει ότι σας έχει δώσει η Ελλάδα. Οι χαμηλοί τόνοι πάντα είναι καλύτεροι, ισχύει σε όλους τους τομείς, ισχύει και στις «δηλώσεις» που κάνουμε.

Όπως (είμαι σίγουρη ότι) έχω γράψει και παλιότερα, ίσως είναι καλύτερα που όσοι θα πιστεύουν αυτά φεύγουν από την Ελλάδα. Χρειάζονται γερά νεύρα για να μείνεις εδώ και να παλέψεις για να κάνεις τη χώρα καλύτερη. Γερά νεύρα, επιμονή και χρόνος. Αν αυτά δεν υπάρχουν, μόνο κακό μπορείς να κάνεις, οπότε ας πας αλλού.

ΕΙΣΑΙ ΜΕΣΑ ΓΙΑ ΤΑ ΝΕΑ ΚΟΝΤΟΠΑΚ VIBER ΣΤΙΚΕΡΣ; ΝΤΑΟΥΝΛΟΟΥΝΤ ΛΕΜΕ ΕΔΩ --> https://vb.me/fac486