5 «μελαγχολικές» ταινίες που αξίζουν σίγουρα το χρόνο μας!

Από Κοραλία Ξεπαπαδέα 28 Οκτωβρίου 2018

Μελαγχολία: το γλυκόπικρο συστατικό του ποιοτικού κινηματογράφου!

Όσοι και όσες είναι λάτρεις της 7ης τέχνης του σινεμά, νομίζω θα συμφωνήσουν με αυτό:

Όλες οι ταινίες είναι αξιόλογες, στο βαθμό που εμπνέονται απ’ το πάθος για δημιουργία και αισθητική αναπαράσταση μιας αλήθειας, μιας πραγματικότητας, μιας σύλληψης. Και καθώς όλες οι ταινίες- ή έστω οι περισσότερες- έχουν κάτι να μας πουν (Για αυτό άλλωστε και κατασκευάζονται εκ πρώτης!) γιατί να μην ακούσουμε αυτό που έχουν να πουν ή ενδεχομένως να αποκρύψουν, προκειμένου να το ανακαλύψουμε μόνοι μας; 

Μπορείς να δεις μια ανάλαφρη ταινία, με ποπκόρν και ενδιάμεσα πηγαινέλα στην κουζίνα (Πράγμα αδύνατο και ακατανόητο σε εμένα, γιατί πως γίνεται να παρακολουθείς μια ταινία αν δεν την παρακολουθείς απ’ την ΑΡΧΗ ως το ΤΕΛΟΣ;). Μπορείς απ’ την άλλη, να δεις μια ταινία που θα σου δημιουργήσει αίσθημα αμφιθυμίας και ανάγκη αναστοχασμού!

Οι παρακάτω ταινίες είναι εντελώς διαφορετικές η μία απ’ την άλλη (σενάριο, σκηνοθεσία, φωτογραφία, επιμέλεια ήχου και μουσικής), όμως έχουν όλες ένα κοινό παρονομαστή: τη μελαγχολία που σε διακατέχει μετά το φινάλε.

Οι παρακάτω ταινίες μου προκάλεσαν ένα υπέροχο συναίσθημα μελαγχολίας, άλλοτε πιο γλυκό άλλοτε πιο έντονο και γλυκόπικρο:

  1. Περίπτωση συνείδησης: (No date, no signature), 2018


Ας ξεκινήσω με την πρόσφατη αυτή ταινία του 2018, την οποία είδα πριν δυο εβδομάδες. Το «Περίπτωση συνείδησης» είναι ένα διεισδυτικό κοινωνικό δράμα του Ιρανού σκηνοθέτη, Vahid Jalilvand, το οποίο ήταν αναμενόμενο ότι θα αποτελούσε «σοκ» για τα μάτια του σύγχρονου δυτικού θεατή.

Σε συνθήκες, λοιπόν, ταξικού πολέμου στο Ιράν, ο τραγικός θάνατος ενός μικρού αγοριού κάθεται σαν «βαρίδι» στις συνειδήσεις των δύο πρωταγωνιστών, ενός ευυπόληπτου ιατροδικαστή απ’ τη μία και του πενθούντος πατέρα του μικρού απ’ την άλλη.

Από τι πέθανε τελικά το παιδί; Από εξαθλιωτική φτώχεια που οδήγησε τον πατέρα να ταΐσει εν αγνοία του το παιδί με νεκρό ζώο, που κάνει μόνο για τα σκυλιά; Ή από ελλειπή έρευνα για το τροχαίο ατύχημα που προκλήθηκε ανάμεσα στην οικογένεια και τον βασανισμένο απο ενοχές ιατροδικαστή; Δυο ταυτόχρονες περιπτώσεις βαριάς ηθικής ενοχής που προσεγγίζουν τις έννοιες «ανθρώπινο» και «τραγικό» με τη μέθοδο του πιο ωμού και απογυμνωμένου ρεαλισμού. Ενός ρεαλισμού, όμως, που χρειαζόμαστε το 2018 περισσότερο απο ποτέ.