Ποιες είναι οι πιο περίεργες τροφές που έχει καταναλώσει ο άνθρωπος;

Από neolaia.gr Team 11 Αυγούστου 2018

Η μαγειρική συνοδεύεται απο εκπλήξεις, ωστόσο, στο βάθος των αιώνων οι άνθρωποι έχουν φάει ο,τι μπορείς να σκεφτείς κατα την διάρκεια των αιώνων.

 

Η μαγειρική συνοδεύεται απο εκπλήξεις, ωστόσο, στο βάθος των αιώνων οι άνθρωποι έχουν φάει ο,τι μπορείς να σκεφτείς κατα την διάρκεια των αιώνων.

Παρακάτω θα βρεις μερικές απο τις πιο περίεργες τροφές που έχει φάει ποτέ ο άνθρωπος.

 

download (5)
Σο

Πρόκειται για ένα σπάνιο πιάτο από την ιαπωνική κουζίνα. Μία γαλακτοκομική σπεσιαλιτέ. Για την ακρίβεια, είναι το μοναδικό γαλακτοκομικό προϊόν στην ιαπωνική ιστορία.

Παρασκευαζόταν μεταξύ 8ου και 14ου αιώνα, κυρίως για τις τάξεις των ευγενών. Το γάλα βραζόταν μέχρι να γίνει μία σχεδόν στέρεη ουσία σαν πάστα. Δεν πρόκειται για κάποια γαστρονομική απόλαυση. Για τους Ιάπωνες αποτελούσε περισσότερο ένα σύμβολο κύρους.

Καθώς τότε δεν διέθεταν ψυγεία και η παστερίωση δεν είχε ακόμα ανακαλυφθεί, ο αρχικός στόχος ήταν η διατήρηση του γάλακτος όσο το δυνατόν περισσότερο. Οι καταγραφές μάς λένε πώς παρασκευαζόταν, αλλά όχι και τι γεύση είχε. Πιθανώς να έμοιαζε λίγο με το γιαούρτι, αλλά σίγουρα ήταν πολύ πιο πηχτό και ξινό.

Οι Ιάπωνες εκτρέφουν τα βοοειδή για να οργώνουν χωράφια και να έλκουν κάρα, ποτέ όμως για το κρέας ή το γάλα τους.

Με το που χάθηκε η αριστοκρατία στην Ιαπωνία, εξαφανίστηκε και το Σο.

img_1871

Μουκτουκ

Για τους ανθρώπους που ζουν στην Αρκτική, ο ωκεανός είναι η βασική πηγή της τροφής τους. Ψαρεύουν όλο το χρόνο, ενώ εποχικά βγαίνουν για κυνήγι φάλαινας και φώκιας.

Το Μουκτουκ αποτελείται απο δέρμα φάλαινας, μαζί με το λίπος που το συνοδεύει. Το δέρμα της φάλαινας της Γροιλανδίας θεωρείται το πιο νόστιμο και μπορεί να καταναλωθεί με διάφορους τρόπους: φρέσκο, τηγανητό ή παστό. Η γεύση του λίπους λέγεται ότι θυμίζει καρύδι, ενώ το δέρμα είναι λίγο ελαστικό.

Το συγκεκριμένο πιάτο χαίρει εκτίμησης απο τους αρκκτικούς πληθυσμούς καθώς περιέχει τεράστιες ποσότητες βιταμίνης C, η οποία αποτρέπει ασθένειες όπως το σκορβούτο.

Βέβαια, τελευταία όλο και σπανίζει καθώς οι νέες γενιές δεν το εκτιμούν εξίσου ενώ, ταυτόχρονα,αυξάνονται και οι φόβοι για τις τοξικές ουσίες που συσσωρεύονται στους ωκεανούς και κατ’ επέκταση στις φάλαινες.

600px-Ardea_cinerea_-_Pak_Thale
Ψητός Ερωδιός

Ένα από τα πρώτα βιβλία μαγειρικής που δημοσιεύτηκαν στην Αμερική γράφτηκε γύρω στο 1390 με τίτλο «The Forme of Cury».

Οι 196 συνταγές της περιελάμβαναν ορισμένες συνηθισμένες γεύσεις, όπως κέικ και κοτόπουλο, ενώ κάποιες άλλες ήταν πιο εξεζητημένες, με οδηγίες για την παρασκευή γευμάτων από φώκιες, φάλαινες, γερανούς αλλά και …ερωδιούς

Οι ερωδιοίΕίναι πουλιά με μακριά πόδια και ράμφος που τους βοηθούν πολύ αφού ζουν, με ελάχιστες εξαιρέσεις, σε περιοχές με ρηχά νερά.

Ο συγγραφέας του βιβλίου παραμένει άγνωστος. Όμως, οι σπάνιες και ακριβές πρώτες ύλες παραπέμπουν στη βασιλική συνοδεία μαγείρων. Σαν διαγωνιζόμενοι σε κάποιο σύγχρονο τηλεπαιχνίδι, δούλευαν με ό,τι ψάρι ή πουλερικό τους έφερναν, προσπαθώντας να το κάνουν όσο πιο νόστιμο μπορούσαν για το βασιλικό τραπέζι.

Ένας ενήλικος ερωδιός ζυγίζει μόνο περίπου 2 κιλά, οπότε μια βασιλική γιορτή χρειαζόταν αρκετούς για να «γεμίσει» ικανοποιητικά. Το βιβλίο προτείνει να ψήσετε τους ερωδιούς ολόκληρους, τυλιγμένους σε μπέικον και τζίντζερ.

Η συνταγή δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί πλέον γιατί το συγκεκριμένο πουλί αποτελεί προστατευμένο είδος!

download (6)

Ζελέ από την ουροδόχο κύστη ψαριών

Η συγκεκριμένη γαστρονομική δημιουργία ανήκει στους κατοίκους της Βικτοριανής Αγγλίας, οι οποίοι ανακάλυψαν ότι μπορούν να χρησιμοποιήσουν την ουροδόχο κύστη του ψαριού οξύρρυγχος για να φτιάξουν ένα ζελεδένιο επιδόρπιο.

Η συνταγή βασίζεται στην απομόνωση μίας ουσίας, που ονομάζεται ψαρόκολλα, πουαρχικά χρησιμοποιόταν ως συστατικό κόλλας, αλλά στα τέλη του 18ου αιώνα έγινε ιδιαίτερα δημοφιλής ως τρόφιμο.

Στις μέρες μας, εξακολουθεί να χρησιμοποιείται στην παρασκευή κάποιων κρασιών και μπυρών, συμπεριλαμβανομένης της μπύρας Guinness.

Οι Βικτοριανοί έβραζαν την ουροδόχο κύστη και στη συνέχεια πρόσθεταν στο φιλτραρισμένο ζωμό, νερό, ζάχαρη, χυμό λεμονιού και φρούτα.

Η ψαρόκολλα λειτουργούσε ως ζελατίνη ή πηκτίνη για να πήξει το μείγμα. Η όλη διαδικασία έπαιρνε αρκετό χρόνο αλλά όπως φαίνεται θεωρούσαν πως άξιζε!

cheerwine-vinegar-pie
Ξυδόπιτα

Έχουμε φάει λεμονόπιτα, πορτοκαλόπιτα..αλλα ξυδόπιτα; Όχι;

Αν και ο εμπνευστής της παραμένει άγνωστος, χρονολογείται τουλάχιστον από τα μέσα του 18ου αιώνα. Πιστεύεται ότι ο εμπνευστής της κατέφυγε στον μηλίτη, επειδή ήταν πολύ πιο φθηνός από τον χυμό του λεμονιού ή των φρούτων, γι’ αυτό και αποκαλείται «η λεμονόπιττα του φτωχού».

Η συνταγή είχε διάφορες παραλλαγές, αλμυρές και γλυκές.

Τα τελευταία χρόνια, το συγκεκριμένο πιάτο έχει αρχίσει να επιστρέφει στη μόδα. Ορισμένα εστιατόρια προσφέρουν μία «αναβαθμισμένη» εκδοχή της, με αρωματικό μπαλσάμικο.

Σαλάτα-με-ζελέ-λαχανικά-και-καπνιστό-χοιρινό
Ζελέ Σαλάτα

Η τρέλα της δεκαετίας του ‘50 με τα συσκευασμένα τρόφιμα οδήγησε στη δημοφιλή σαλάτα-ζελέ, η οποία συχνά σερβιριζόταν σε μία ελκυστική φόρμα. Αν και οι άνθρωποι είχαν υιοθετήσει ζελατινοειδείς τροφές από το 1600, τις δεκαετίες του ‘50 και του ‘60 η τρέλα του ζελέ κορυφώθηκε. Τα περιοδικά δημοσίευαν συνταγές και ιδέες για «πηκτές σαλάτες», με την προσθήκη γαρίδων, κρεατικών και λαχανικών.

Οι συσκευασμένες και κονσερβοποιημένες τροφές έδιναν για πρώτη φορά στους ανθρώπους τη δυνατότητα να κάνουν μίξεις και γευστικούς πειραματισμούς που μέχρι τότε ήταν αδύνατοι. Και οι σαλάτες σε μορφή ζελέ ήταν ένας νέος και διασκεδαστικός τρόπος για να απολαύσουν οι οικογένειες τα λαχανικά τους.

Κάποια στιγμή έκαναν την εμφάνισή τους στα ράφια των καταστημάτων και μίξεις με γεύση ντομάτας και αγγουριού, αλλά δεν τα κατάφεραν τόσο καλά.

 

black-iguana

Αυγά Μαύρου Ιγκουάνα

Τα αυγά μαύρου ιγκουάνα, αρχικά, δείχνουν να μην είναι βρώσιμα. Αυτή την αίσθηση δίνει το τραχύ δερματώδες περίβλημά τους. Όμως, οι Μάγια γνώριζαν ότι στο εσωτερικό κρύβεται ένας τεράστιος κρόκος, γι’ αυτό και είχαν αναπτύξει την εκτροφή αυτών των ερπετών.

Είχαν ανάγκη την πρωτεΐνη τους, καθώς καλλιεργούσαν αρκετά φυτά, είχαν εξημερώσει μέλισσες και άλλα έντομα, αλλά όχι μεγάλα θηλαστικά.

Το μαύρο ιγκουάνα περνάει λιγότερο χρόνο στο νερό απ’ ό,τι το πράσινο και είναι ικανό να παραμείνει στη ζωή για μεγάλο χρονικό διάστημα χωρίς τροφή ή νερό, γεγονός που το καθιστά ιδανικό για μεγάλα ταξίδια.

Βέβαια, πλέον, το κυνήγι και η εκτροφή ιγκουάνα απαγορεύονται σε πολλές περιοχές της Κεντρικής και Νότιας Αμερικής και άρα η μαγειρική των αυγών τους θα παραμείνει άγνωστη σε μας!

 

toast_sandwich

Τοστ-Σάντουιτς
Ίσως να μην είναι το πιο σοκαριστικό περιεχόμενο της λίστας, αλλά παραμένει άξιο απορίας..

Όπως θα γνωρίζεις, το πρώτο αυθεντικό σάντουιτς δημιουργήθηκε για χάρη του Κόμη του Σάντουιτς, προκειμένου να λύσει ένα πρακτικό πρόβλημα. Ως μανιώδης τζογαδόρος, ήθελε κάτι που να μπορεί να φαγωθεί με το ένα χέρι, ενώ με το άλλο θα μπορούσε να συνεχίζει να παίζει χαρτιά.

Το 1861 κυκλοφόρησε ένα βιβλίο της Μις Μπιτον με τίτλο «Book of Household Management», το οποίο περιείχε μία συνταγή για τοστ-σάντουιτς. Όπως υποδηλώνει το όνομά του, αποτελείται από μία βουτυρωμένη φέτα του τοστ, με αλάτι και πιπέρι, τοποθετημένη ανάμεσα σε δύο φέτες φρέσκου ψωμιού. Σε διάφορες παραλλαγές προστίθενται αυγά, φασόλια, σαρδέλες ή καρότα.

Το βιβλίο μαγειρικής εξακολουθεί να είναι ένα από τα δημοφιλέστερα και παραμένει στην κυκλοφορία έως σήμερα, έχοντας ακόμα στις συνταγές το τοστ-σάντουιτς.

718-9-52d6d64c16747c0a4c65287b2fbd9b5e
Άμβρα

Στην αρχαία Κίνα, όταν η θάλασσα ξέβραζε κομμάτια άμβρας στις ακτές, πίστευαν ότι ήταν σάλιο δράκων.

Στην πραγματικότητα προέρχεται από τις φάλαινες. Είναι ένα μείγμα λίπους και χολής και εκκρίνεται όταν τα κήτη προσπαθούν να χωνέψουν κάτι σκληρό και δύσπεπτο. Όταν αποβάλλεται και καθώς επιπλέει στον ωκεανό γίνεται σκληρό. Είναι εξαιρετικά αρωματικό, γι’ αυτό και χρησιμοποιείται ως βασικό συστατικό σε πολλά αρώματα, όπως το περίφημο Chanel Νο5.

Πολλοί πολιτισμοί στο παρελθόν απολάμβαναν την άμβρα ως τρόφιμο. Στην αρχαία Περσία σερβιριζόταν με σορμπέ λεμονιού. Οι Γάλλοι την προτιμούσαν με ζεστή σοκολάτα και πολλοί πιστεύουν ότι ο Καζανόβα τη χρησιμοποιούσε ως αφροδισιακό. Ωστόσο με την μείωση του πληθυσμού των φαλαινών η άμβρα γίνεται όλο και πιο δυσεύρετη, ενώ στην Αμερική είναι παράνομη.

Πάντως, αν πέσει στα χέρια σας λίγη, μη χάσετε την ευκαιρία να τη δοκιμάσετε, καθώς οι θιασώτες λένε ότι η γεύση της είναι αξέχαστη.

tyflopontikas_2015_11_19_18_33_39_b2

 

Γεμιστός Τυφλοπόντικας

Στην αρχαία Ρώμη, ο ψητός τυφλοπόντικας αποτελούσε εξαιρετικό έδεσμα!

Στην άγρια φύση, οι τυφλοπόντικες αδρανοποιούνται όλο το χειμώνα. Οι Ρωμαίοι τούς εξέθρεφαν μέσα σε ειδικά πήλινα δοχεία, τα οποία τα κρατούσαν σκοτεινά κι έτσι τα τρωκτικά παρέμεναν αδρανή όλο το χρόνο, για να παχύνουν.

Τα δοχεία διέθεταν μικρές σκάλες, αποθηκευτικούς χώρους για την τροφή και μικρές τρύπες για να μπαίνει φρέσκος αέρας. Όταν οι τυφλοπόντικες έπαιρναν είχαν παχύνει αρκετά, έμπαιναν στο φούρνο, γεμισμένοι με καρύδια, μέλι και μπαχαρικά. Συνήθως σερβίρονταν ως ορεκτικό, αλλά η εκτροφή τους τελικά απαγορεύτηκε.

Σε ορισμένες περιοχές της Σλοβενίας και της Κροατίας παραμένουν ακόμα λιχουδιά!