Όταν η ιδεοληψία τυφλώνει

Από Παναγιώτης Τσέλλος 7 Μαΐου 2010

Η βία φέρνει βία. Το κατανοώ , το αντιλαμβάνομαι, το ενστερνίζομαι, το δικαιολογώ, το σέβομαι. Δεν είναι αμελητέο να γνωρίζουμε πως απ’ τον επόμενο μήνα παρακρατείται ένα μεγάλο μέρος των μισθών και των συντάξεών μας. Ούτε ασήμαντες η αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης, η μείωση της αγοραστικής μας δύναμης και τελικά ο εξαναγκασμός των ασθενεστέρων να επωμισθούν ευθύνες και βάρη συγκριτικά μεγαλύτερα απ’ όσα τους αναλογούν… Για την ακρίβεια πολύ μεγαλύτερα!

Τα μέτρα λιτότητας λοιπόν είναι τόσο άδικα όσο και βίαια. Δεν χωρά η παραμικρή αμφιβολία γι’ αυτό, όπως επίσης και για το ότι η πιο υγιής κοινωνικά αντίδραση σ΄ αυτή την άνευ προηγουμένου επίθεση στα κατεκτημένα με αγώνες λαϊκά δικαιώματα, είναι οι μαζικές κινητοποιήσεις, η συμβολική ανυπακοή, η απαίτηση για απόσυρση των πρόσφατων μισθοδοτικών και συνταξιοδοτικών ρυθμίσεων με την αμφίβολη αποτελεσματικότητα.

Τι γίνεται όμως όταν τα πράγματα ξεφεύγουν; Όταν κυριαρχεί ο φανατισμός και επικρατεί το χάος και ο παραλογισμός; Τι συμβαίνει όταν το μίσος και ο δογματισμός, αποτελέσματα της απόγνωσης και της μάταιης ελπίδας σε ρομαντικές ανατροπές, επιφέρουν νεκρούς; Θαρρώ πως σ’ αυτή την περίπτωση, και πιο συγκεκριμένα στο χθεσινό τραγικό περιστατικό με τους υπαλλήλους της Marfin, είναι που καταρρέει το όποιο δίκαιο και το όποιο ιδεολογικό υπόβαθρο, μπροστά στην ανθρώπινη βαρβαρότητα του όχλου και της διεστραμμένης επιθετικότητας της μάζας, που μόνο τον Le Bon μπορούν να δικαιώσουν, όταν υποστήριζε με σθένος τις απόψεις του περί ανωριμότητας των μαζών και πλήρους απώλειας της ατομικής συνείδησης για τον καθένα που συμμετέχει σε αυτές, που δρα δηλαδή συλλογικά.

Επρόκειτο αναντίρρητα για μια από τις πιο κυνικές δολοφονικές επιθέσεις. Κι αυτό γιατί όλες οι παράμετροι και όλα τα πιθανά αποτελέσματα του αδιανόητου εμπρησμού σ’ ένα υποκατάστημα όπου υπήρχαν άνθρωποι, ήταν εν γνώσει των φυσικών αυτουργών του μηδενισμού και της εμπάθειας. Αν μάλιστα ισχύουν οι μαρτυρίες που θέλουν τους κουκουλοφόρους να εμποδίζουν την πυροσβεστική να προσεγγίσει γρήγορα το σημείο της πυρκαγιάς απαξιώνοντας φραστικά –εκτός από έμπρακτα- τις ζωές των υπαλλήλων, τότε καθίσταται ξεκάθαρη η συνειδητή πρόθεση για πρόκληση αν μη τι άλλο σωματικών βλαβών, και κάθε πιθανό ελαφρυντικό που θα μπορούσε να διατυπωθεί καταρρέει.
Τι κι αν είχε κηρυχθεί Πανελλαδική απεργία;! Οι τράπεζες την Τετάρτη παρέμειναν ανοιχτές σ’ όλη τη χώρα. Όλοι γνωρίζουμε το σκληρό εργασιακό καθεστώς που επικρατεί στα πιστωτικά ιδρύματα με τους εργαζομένους να αδυνατούν να απεργήσουν καθώς πολύ συχνά απειλούνται με απόλυση. Αλλά η τραγική ειρωνεία έγκειται στους αγωνιστικούς στόχους της αριστεράς και της αναρχίας. Γιατί οι αγώνες όλων αυτών που συμμετείχαν στην μεγαλύτερη διαδήλωση των τελευταίων 30 ετών υποτίθεται πως θα έπρεπε να αποσκοπούν στην προστασία των παγιδευμένων σ’ ένα άδικο και καταπιεστικό σύστημα που διατηρεί τους εργαζομένους σ’ έναν φαύλο κύκλο ανασφάλειας και αβεβαιότητας . Για την προάσπιση των δικαιωμάτων όσων προχθές ήταν αναγκασμένοι να εργαστούν, όσων υποχρεούνται να δουλεύουν 24 ώρες το 24ωρο για πενιχρούς μισθούς, όσων αδυνατούν να αντιδράσουν σ’ ό, τι δεν τους εκφράζει, υποτίθεται πως μάχονται οι αχαρακτήριστοι που αποφάσισαν να διαμαρτυρηθούν πετώντας μία μολότωφ κι ένα μπουκάλι βενζίνη για να επιτύχουν παράλληλα το τέλειο έγκλημα… Ένα έγκλημα που είχε και πάλι ως θύματα τους τελευταίους τροχούς της αμάξης ενός πράγματι απάνθρωπου χρηματοπιστωτικού συστήματος που οφείλει να διορθωθεί αν επιθυμεί να προσφέρει κοινωνικό έργο και όχι κοινωνική καταβαράθρωση ανά τον κόσμο.

Δεν γνωρίζω προσωπικά τους νέους που έχασαν την ζωή τους χθες. Ούτε φυσικά και τις πολιτικές τους πεποιθήσεις. Αυτό όμως που με βεβαιότητα μπορώ να υποστηρίξω και να υπερασπιστώ είναι το δικαίωμα του καθενός να κάνει τις δικές του επιλογές και να αποφασίζει ελεύθερα την στάση που θα τηρήσει στην ζωή του χωρίς να λογοκρίνεται από κανέναν «επαναστάτη». Αυτή είναι η δημοκρατία που οφείλουμε να προασπίσουμε. Κι αυτή είναι η δημοκρατία που έχουμε χρέος να βελτιώσουμε εδραιώνοντας την ισονομία, διευρύνοντας τις ελευθερίες, αυξάνοντας τις παροχές ευκαιριών σ’ ολόκληρο τον κοινωνικό ιστό, μεταχειριζόμενοι με μεγαλύτερο σεβασμό κι ευαισθησία αυτούς που μας έχουν περισσότερο ανάγκη….

Πολλά θα μπορούσαν να γραφτούν- και γράφτηκαν- για τους ηθικούς αυτουργούς του εν λόγω εγκλήματος. Για την κυβέρνηση που επέβαλε τα δυσβάσταχτα μέτρα προκαλώντας εύλογες κινητοποιήσεις, για την αστυνομία που δεν προνόησε να φυλάξει το κτήριο της Marfin, για τον ασύδοτο καπιταλισμό, για τον ίδιο τον κ. Βγενόπουλο που απαγόρευσε με εντολή του στους εργαζομένους να εξέλθουν της τραπέζης όταν η κατάσταση άρχισε να φαίνεται ύποπτη κι επικίνδυνη.

Τα αίτια και οι αφορμές του συγκεκριμένου και ανάλογων περιστατικών δεν θα εξαντληθούν ποτέ όσο κι αν τα αναλύσουμε. Η ουσία όμως, βρίσκεται σ’ εμάς τους ίδιους : στην ιεράρχηση των αξιών, στις προτεραιότητες των στόχων μας, στο μέγεθος της ιδεοληψίας μας, στην ύπαρξη ή μη στοιχειώδους ανθρωπιστικής λογικής, στην δυνατότητα περιορισμού των πρωτόγονων επιθυμιών μας, όσο βάρβαρες κι αν είναι αυτές…

Πριν από ενάμισι περίπου χρόνο, κάποιοι έβγαιναν στον δρόμο για να διαδηλώσουν κατά της αστυνομικής βίας κι αυθαιρεσίας που στέρησε τόσο άδικα τη ζωή από ένα παιδί. Η αντίδρασή τους υπήρξε βίαιη, αχαλίνωτη, καταστροφική… Κάποιοι ίσως και να τους δικαιολογήσαμε, άλλοι περισσότερο κι άλλοι λιγότερο. Χθες όμως, ήταν οι ίδιοι, οι αντισυστημικοί ταραξίες του Δεκέμβρη, που έπραξαν ακριβώς ό, τι κι ο Κορκονέας εκείνο το βράδυ του Σαββάτου. Αφαίρεσαν ενσυνείδητα τη ζωή τριών ανθρώπων που δεν γνώριζαν… Έτσι, για να εκδικηθούν τυφλά κάποιους που υποτίθεται πως έπρεπε να είναι στις επάλξεις, κάποιους απεργοσπάστες… Κάποιους που υποτίθεται πως υπηρετούσαν το σύστημα σε ώρες αγώνα… Κάποιους που τελικά βρέθηκαν στο λάθος σημείο τη λάθος στιγμή… Τους υπαλλήλους μιας τράπεζας… Κρίμα…

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΧΕΤΙΚΑ