Πρώτα ο πολίτης

Από Παναγιώτης Τσέλλος 17 Μαρτίου 2010

Ειλικρινά απορώ και εξίσταμαι παρατηρώντας, αφενός τον φιλοκυβερνητικό τύπο και αφετέρου τους υπουργούς και βουλευτές του ΠΑ.ΣΟ.Κ., να στρέφουν τα βέλη τους εναντίον των κ. κ. Παπουτσή και Σκανδαλίδη. Αν θελήσουμε να παραβλέψουμε τα, κατά πολλούς κακόπιστους –ίσως και ρεαλιστές-, αίτια του φιλολαϊκού κρεσέντου των τελευταίων (που αφορούν την μη ικανοποίηση των πολιτικών τους φιλοδοξιών από τον Πρωθυπουργό), δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τα δύο αυτά στελέχη υποστηρίζουν ένα κυβερνητικό πρόγραμμα, όσο το δυνατόν πλησιέστερο στις προεκλογικές εξαγγελίες του κ. Παπανδρέου. Στις εξαγγελίες δηλαδή, πάνω στις οποίες στήριξαν τις ελπίδες τους εκατομμύρια συμπολίτες μας που πίστεψαν –αφελώς, όπως αποδεικνύεται- σ’ ένα καλύτερο, ευοίωνο και πιο άνετο οικονομικά μέλλον. Αν σκεφτούμε δε, ότι οι μη έχοντες είχαν να επιλέξουν ανάμεσα στο πάγωμα των μισθών του κ. Καραμανλή και στις πενιχρές αυξήσεις «στα όρια του πληθωρισμού»(περίπου 1,5%!) του νυν Πρωθυπουργού, μπορούμε εύκολα να αντιληφθούμε την απελπισία και την απόγνωση που αποτυπώνεται στο τελικό 43,9% του δευτέρου έναντι του 33,5% του πρώτου, και φυσικά την μεταξύ τους διαφορά των 10,5 περίπου μονάδων. Γιατί πάνω σ’ αυτή τη διαφορά στηρίζεται σήμερα προκλητικά ο πρόεδρος του ΠΑ.ΣΟ.Κ. καθώς ανακοινώνει τις περικοπές στα επιδόματα και τα δώρα των δημοσίων υπαλλήλων, την μείωση των προσλήψεων στους κλάδους της υγείας και της παιδείας και την αύξηση του Φ.Π.Α. κατά 2 ποσοστιαίες μονάδες. Και τη στιγμή που οι τράπεζες εξοικονομούν 120 φορές περισσότερα κέρδη σε σχέση με το σύνολο του ποσού που επιχειρείται να συγκεντρωθεί από τους μισθωτούς και τους συνταξιούχους, κανείς –ή σχεδόν κανείς- της κυβέρνησης δεν μπορεί να προτείνει –εξαιρουμένης της έκτακτης εισφοράς που παραδόξως ανηγγέλθη- την φορολόγηση κερδοφόρων επιχειρήσεων και τραπεζών εξαναγκάζοντας κάπως έτσι το κεφάλαιο, που ευθύνεται σε έναν μεγάλο βαθμό για την κρίση, να συνεισφέρει, έστω και συμβολικά, στην επίλυσή της….

Είναι χαρακτηριστικό πως σε πρόσφατη έρευνα που έγινε για την εκπομπή Ανατροπή του κ. Πρετεντέρη, το 87,1% των πολιτών θεωρεί ότι τα αντιλαϊκά μέτρα που ανακοινώνονται δεν είναι συνεπή με τις προεκλογικές εξαγγελίες των κυβερνόντων. Κι αν ο Πρωθυπουργός ισχυρίζεται πως δεν γνώριζε τις πραγματικές διαστάσεις του δημοσιοοικονομικού προβλήματος, ο Διοικητής της Τραπέζης Ελλάδος κ. Προβόπουλος έχει εδώ και καιρό φροντίσει να τον διαψεύσει, καθιστώντας σαφές πως είχε ενημερώσει κυβέρνηση και αξιωματική αντιπολίτευση για το ακριβές μέγεθος του ελλείμματος λίγο πριν τις εκλογές του Σεπτεμβρίου…

Άλλα δύο αξιοπρόσεκτα στοιχεία της έρευνας αφορούν στο ότι το 60% των πολιτών κρίνει αρνητικά και άδικα τα πρόσφατα ανακοινωθέντα μέτρα της κυβέρνησης, ενώ το 52,4% πιστεύει ότι υπάρχουν εναλλακτικοί τρόποι για την είσπραξη των δημοσίων εσόδων… Κι επειδή όλοι οι απαρτίζοντες το πάνελ της «Ανατροπής» απέφυγαν να εικάσουν ως προς το ποιοι είναι αυτοί οι τρόποι, τολμώ να τους υπενθυμίσω ότι στην ανεπτυγμένη Νορβηγία η φορολόγηση των μεγάλων επιχειρήσεων αγγίζει το 45% των κερδών τους, όπως και το ότι οι περισσότερες νεοφιλελεύθερες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, όπως του Δεξιού Nicolas Sarkozy, επιδίδονται σε κρατικές επενδύσεις αντί να εκχωρούν σε τιμή ευκαιρίας τον δημόσιο πλούτο…

Ειλικρινά απεχθάνομαι τον λαϊκισμό. Ακόμα περισσότερο δε, ενοχλούμαι και αγανακτώ με την πολλές φορές λαϊκίστικη νοοτροπία του αποκαλούμενου λαϊκού ή βαθέος ΠΑ.ΣΟ.Κ.. Όμως στην προκειμένη περίπτωση η φιλολαϊκή πτέρυγα της κυβερνώσας παράταξης διατυπώνει μια κοινωνική διάσταση πολιτικών προτεραιοτήτων που δεν μπορώ να αγνοήσω ή να περιφρονήσω. Κι αυτό γιατί κατανοώ απόλυτα την απογοήτευση στελεχών άλλοτε οραματιζόμενων μια πολιτική στροφή σοσιαλιστικής ηθικής, που σήμερα βρίσκονται καθημερινά στη δυσάρεστη θέση να υπερασπίζονται τα συμφέροντα του κεφαλαίου ανακοινώνοντας περικοπές μισθών. Και κατανοώ, όσο και σέβομαι, το δικαίωμα κάποιου στο αίσθημα της ντροπής και της αμηχανίας, όταν καλείται να επικροτήσει με ζήλο από το βήμα της βουλής αντιλαϊκές αποφάσεις που δεν συνάδουν στο ελάχιστο με τις προεκλογικές δεσμεύσεις…

Κακά τα ψέματα… Η βάση των ψηφοφόρων του ΠΑ.ΣΟ.Κ. έχει αριστερές καταβολές. Όπως βέβαια κι ένα μεγάλο μέρος των μελών, των στελεχών και βουλευτών του που μεγάλωσαν έχοντας ως παράδειγμα –ίσως και λανθασμένα- τις κοινωνικές και οικονομικές παροχές που έδωσε ο Αντρέας Παπανδρέου το 1981, έστω και σπαταλώντας τα προοριζόμενα για δημόσια έργα κονδύλια της Ευρωπαϊκής Ένωσης… Ήταν η τελευταία φορά που οι πολίτες αισθάνθηκαν την έμπρακτη κατανόηση και στήριξη των αυξημένων υλικών τους αναγκών … Γιατί, ακόμα κι αν δεχτούμε πως από τότε αρχίζει η κακοδιαχείριση που οδηγεί στο σημερινό δημοσιοοικονομικό αδιέξοδο και πως εκείνη την εποχή γεννάται και καλλιεργείται η νοσηρή νοοτροπία του σημερινού νεοέλληνα, δεν μπορούμε και δεν πρέπει να παραλείψουμε να επισημάνουμε ότι η δεκαετία του ’80 διέπετο από μια σχεδόν καθολική υλικής φύσεως ευημερία των Ελλήνων…

Σε καιρούς χαλεπούς λοιπόν, ο εκσυγχρονισμός και οι παροχές οφείλουν και δύνανται να συνδυαστούν αρμονικά. Αρκεί η πολιτική βούληση που θα επιτάξει τη σύγκρουση με τα μεγάλα συμφέροντα που μας θέλουν δεύτερους αγοραστές πολεμικών εξοπλισμών παγκοσμίως, λίγο μετά τις Η.Π.Α. που έχουν βομβαρδίσει τη μισή υφήλιο…

Ο σεβασμός στην ιστορία αλλά και οι φωνές κάποιων στελεχών που αντιστέκονται ακόμα στην αλλοτρίωση του τεχνοκρατισμού μπορούν να συμβάλουν ώστε το ΠΑ.ΣΟ.Κ. εκτός του ονόματος να αποκτήσει και την στοιχειώδη, άκρως απαραίτητη σήμερα, σοσιαλιστική χάρη…
Άλλωστε το προεκλογικό σλόγκαν του Πρωθυπουργού ήταν ξεκάθαρο:
«Πρώτα ο πολίτης»…

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΧΕΤΙΚΑ