Κριτική Ταινίας: Dorian Gray

Από Γ. Τσαλίκης 1 Φεβρουαρίου 2010

Ένα φρέσκο παιδί και αθώο, ο Dorian Gray φτάνει στο Λονδίνο για να μετακομίσει στο σπίτι που κληρονόμησε από τον παππού του. Σχεδόν αμέσως βρίσκεται κάτω από την επιρροή του ανήθικου Λόρδου Henry Wotton, που τον οδηγεί σε μία ζωή συνώνυμη της ακολασίας και βίας. Μετά από πολλά χρόνια ο Gray παραμένει ακόμα νέος, ενώ το πορτρέτο του ζωγραφισμένο τον πρώτο καιρό που βρέθηκε στο Λονδίνο, τον δείχνει μεγαλωμένο και γερασμένο, όπως πραγματικά είναι, αντικατοπτρίζοντας τις υπερβολές και την άσχημη ζωή του. Εξορίζει το πορτρέτο στη σοφίτα για να μην το βλέπει αφού δεν αντέχει ούτε και ο ίδιος την εικόνα του. Όταν γνωρίζει την αληθινή αγάπη στη ζωή του, συνειδητοποιεί ότι πρέπει να φρουρεί το μυστικό του με όλες του τις δυνάμεις.

Με τον Ben Barnes και τον Colin Firth στους πρωταγωνιστικούς ρόλους (τον Barnes τον γνωρίσαμε στο Stardust και στο Narnia) και τη σκηνοθεσία του Oliver Parker (The Importance of Being Earnest, I Really Hate My Job, St. Trinian’s) η ταινία δε συνάντηση τις προσδοκίες που έθεσε στο trailer, αλλά τελικά ήταν πολύ μέτρια.

Ακολούθησαν πιστά το κείμενο, για όσους έχουν διαβάσει το βιβλίο του Oscar Wilde αλλά δόθηκε σημασία σε διάφορες λεπτομέρειες, εκτός από την πιο σημαντική. Την ψυχή του Dorian Gray. Αργή σε κάποια σημεία και ασύνδετη σε κάποια άλλα, κατέληξε να είναι κουραστική, να μην καταλαβαίνεις την πορεία στη ζωή των ηρώων καθώς τα χρόνια περνούν και ένα σκοτεινό πορτρέτο με ειδικά εφέ που αντί να τρομάζει και να σοκάρει, να γίνεται κωμικό.

Καθόλου ευφάνταστο λοιπόν το αποτέλεσμα με τον έμπειρο Colin Firth (Love Actually, Bridget Jone’s Diary) κάπως να προσπαθεί να το σώσει αλλά μάλλον μάταια.

Το καλύτερο κομμάτι της ταινίας η Rachel Hurd-Wood που είναι ένα κορίτσι βγαλμένο από παραμύθι και οι ταινίες εποχή τις πάνε πολύ (την έχουμε δει στο Perfume: the story of a murderer) και η Rebecca Hall γνώριμη στο κοινό από το Vicky Christina Barcelona και το The Prestige που καταφέρνει να είναι αληθινή και αβίαστα αυθεντική.

Παρ’όλα αυτά, αν το στόρι σας κεντρίζει την προσοχή και την περιέργεια δεν έχετε παρά να το δείτε χωρίς να έχετε «wild(e)» προσδοκίες και σίγουρα μην το δείτε αν δεν έχετε κοιμηθεί λίγο.. το μεσημέρι.

Reblog this post [with Zemanta]