Στην εποχή που ο πολιτικός, διακρίνεται για τους… κοιλιακούς του

Από Παναγιώτης Τσέλλος 26 Ιανουαρίου 2010

Εφορμώμαι από την πρόσφατη εκλογή του Ρεπουμπλικανού Σκοτ Μπράουν στην θέση του εκλιπόντος γερουσιαστή Τεντ Κένεντι στην Μασαχουσέτη. Δεν θα σταθώ τόσο στα αίτια της εκλογής του που ξεμπροστιάζουν την ανθρώπινη βαρβαρότητα και τον συμφεροντολογικό αμοραλισμό.

Θα σταθώ όμως σε κάτι που μπορεί να φαίνεται επιφανειακό, καταδεικνύει όμως την λειτουργία ενός συστήματος που έχει ως μοναδικό στόχο την διατήρηση του χαμηλού πνευματικού επιπέδου των πολιτών. Με έκπληξη αντίκρισα τις γυμνές φωτογραφίες του νεοεκλεγέντος γερουσιαστή σε περιοδικό που κυκλοφορούσε πριν από πολλά ομολογουμένως χρόνια. Και κάνοντας κάποιους γρήγορους συνειρμούς διαπίστωσα ότι στην πολιτική, σήμερα, τείνει σαφώς να επικρατήσει η εικόνα, το φαίνεσθαι, η επιφάνεια και όχι το είναι, η ουσία και το βάθος. Ο Αρνολντ Σβαντσενέκερ, η Σάρα Πέιλιν, ακόμα και ο Μπάρακ Ομπάμα είναι απ’ τα λίγα γνωστά πρόσωπα που επιβεβαιώνουν ότι έχει περισσότερες πιθανότητες να ανελιχθεί πολιτικά κάποιος κομψός και όμορφος σε σχέση με κάποιον άλλο λιγότερο ευειδή , ακόμα κι αν ο πρώτος τάσσεται ανοιχτά υπέρ της νομιμοποίησης της ελεύθερης οπλοκατοχής.

Κι αν μέχρι σήμερα οι περήφανοι κάτοικοι της Γηραιάς Ηπείρου δείχναμε πεπεισμένοι για το ότι τα προαναφερθέντα αφορούν μόνο τις ΗΠΑ τότε το ζεύγος Σαρκοζί-Μπρούνι, ο Μπερλουσκόνι, η Τιμοσένκο και η Σεγκολέν Ρουαγιάλ θα πρέπει μάλλον να μας προβληματίσουν ως προς τα κριτήρια για τις αποφάσεις μας, τον τρόπο ζωής και σκέψεις που τείνουμε να υιοθετήσουμε.

Για να αποφευχθεί η όποια παρεξήγηση, δεν διέπομαι από κάποιο κόμπλεξ ή κάποια αντιπάθεια για τους ευπαρουσίαστους αντιπροσώπους μας. Αυτό όμως που πρέπει να αντιληφθούμε σύντομα είναι, πως τη στιγμή που 1 στους 6 ευρωπαίους βρίσκεται κάτω από τα όρια της φτώχειας, προέχει και κρίνεται απαραίτητη η σοβαρή και άμεση αντιμετώπιση των προβλημάτων τους. Αυτό που όλοι πρέπει να κατανοήσουμε είναι πως οφείλουμε να αντισταθούμε απέναντι σ’ ένα έξυπνο και καλοστημένο σύστημα που μας ωθεί ευθαρσώς και μας παροτρύνει κυνικώς να ασχολούμαστε με τις γόβες της Πέιλιν και όχι με τις αρκούδες που έχει αφανίσει στην Αλάσκα προκαλώντας μεγάλο οικολογική καταστροφή, με το σκυλάκι του Ομπάμα κι όχι με τις εξευτελιστικές για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια φυλακές στο Γκουαντανάμο που παραμένουν ανοιχτές παρά τις προεκλογικές του εξαγγελίες, με την προσωπική ζωή του Σαρκοζί κι όχι με την ασφυκτική κατάσταση των γκέτο στα παρισινά προάστια, με τη συνοδό πολυτελείας του Μπερλουσκόνι κι όχι με την πρωτόγνωρη διαφθορά που επικρατεί επί κυβερνήσεως του τα τελευταία χρόνια στην Ιταλία.

Γιατί αυτό που τελικά πρέπει να συνειδητοποιήσουμε είναι πως οδηγούμαστε, μέσω μιας καλοσχεδιασμένης πολιτικής, στην απώλεια της κρίσης, την ανυπαρξία της σκέψης και ως εκ τούτου στην άγνοια και την λήθη των πραγματικών συμφερόντων και αναγκών μας. Κι αυτό τελικά που έχουμε ως χρέος να πράξουμε απέναντι στην αξιοπρέπεια και τις διαφωτιστικές μας αρχές του δικαίου είναι η ευαισθητοποίηση όλων μας που ίσως και να σημάνει την αφετηρία για τον επιθυμητό εξανθρωπισμό του συστήματος. Για την εποχή που οι έχοντες Αμερικανοί θα δεχθούν μια μικρή αύξηση στην φορολογία τους, έτσι ώστε 40.000.000(!) συμπολίτες τους να αποκτήσουν δικαίωμα πρόσβασης σε δωρεάν υγειονομική περίθαλψη. Στις μέρες μας τίποτα δεν είναι δεδομένο.